Introfilmpje
Perugia: pers en pizza

We zijn nog maar een weekje thuis van Berlijn en we zitten al in de auto richting de luchthaven van Charleroi. “Dorien en Amber, jullie zijn toch niks vergeten? Zonnebril? Oplader? Gsm?” De moeder van Amber kijkt even in haar spiegel om te checken of we nog wel wakker zijn. Ze speelt even onze taxi van dienst. Toch wel handig, zo’n lieve mama! Zeker als je weet dat het momenteel na 12u ’s nachts is. Zij verdient zeker en vast een doos pralines!

Wanneer we aankomen in Charleroi, passeren we talrijke militairen. Ze kijken naar ons alsof wij terreurverdachten zijn. Wij? Ik kan het amper geloven. Ik durf zelfs geen lessen te skippen, laat staan een bom doen ontploffen.

De aanslagen in Brussel hebben duidelijk hun sporen nagelaten. We moeten onze identiteits- en instapkaarten tonen aan een van de militairen. Natuurlijk was Amber weer zo verstrooid dat ze een kwartier lang moest zoeken naar de nodige formulieren. Ik werd helemaal warm vanbinnen toen Amber zei dat ze haar identiteitskaart misschien vergeten was. “Volgens mij ligt ze nog op de keukentafel, zou dat kunnen?” Minutenlang bleef de spanning aanhouden. Toen ik Ambers portefeuille opende, was alles weer opgelost. Gelukkig! De kaart zat verborgen achter een geldbriefje.

We zochten een plaatsje uit op de luchthaven, ergens waar we nog even zouden kunnen slapen. Het was immers 2 uur ‘s nachts en onze vlucht zou pas uren later vertrekken. Amber maakte iets wat min of meer leek op een bed. We lagen in een hoekje op onze jassen. Niet echt comfortabel, maar ik moet toegeven dat het best nog wel gezellig was.

Om 4 uur werden we gewekt met een schouderklopje. Een militair met een baard en een zware stem verzocht ons om op te staan. “De eerste vluchten gaan vertrekken, jullie mogen hier niet langer slapen.” Samen met enkele tientallen andere mensen rekken we ons uit. De luchthaven leek even op een enorme slaapzaal. Met onze koffers achter ons aan slenteren we richting de incheckbalie.

We geraken bijna zonder problemen voorbij de douane. Ik zie Amber over haar buikje wrijven. “Ik heb honger als een paard.” We kopen een broodje en een Cécémel. De kassierster scant onze aankoop: “Zeven euro en twintig cent, alsjeblieft.” Ik merk het al. Na dit tripje ben ik weer arm.

Eindelijk! We zijn in het vliegtuig geraakt. Aangezien we met Ryanair vliegen, is de beenruimte niet al te ruim. Maar de situatie kan in ieder geval niet erger worden dan afgelopen nacht. Mijn rug voelt nog steeds de harde luchthavenvloer en mijn pols is nog aan het herstellen van mijn hoofd dat zich erop genesteld had. In ieder geval is het nu nog maar twee uur tot onze bestemming. Perugia, here we come!

Van de vlucht zelf hebben we geen van beiden iets gemerkt. Amber en ik hebben geslapen als roosjes. Wellicht met onze mond open en in een comfortabele dubbele kin-houding. We beginnen te dalen en de zonnestralen komen via het vliegtuigraampje naar binnen. ZA-LIG. De weergoden houden van ons! Na de landing volgde er het gebruikelijke applaus om daarna het vliegtuig te verlaten. Yes, toilet in zicht!

We volgen de menigte richting de uitgang en zien een aantal bordjes de lucht ingaan. Waar is Sophie met ons bordje? Enkele seconden later spotten we haar. Sophie staat enthousiast te zwaaien met een blad waar onze namen op staan. We kwamen dichter en zagen dat het om een cursusblad ging met een opschrift in balpen. “Parada Delgado & Boonen” stond erop geschreven. Achja, beter dat dan niets natuurlijk.

Dorien en Yannick met een meter pizza

Dag 1: wij worden zelf geïnterviewd!

Wanneer we door de gangen van het Brufani Hotel lopen, horen we plots klanken die we herkennen. Nederlanders! We trekken onze stoute schoenen aan om hun een paar vragen te stellen. Het enthousiasme is wederzijds! Zij zijn namelijk ook studenten, en ze zouden ons graag ook interviewen. Voor een keertje hielden we niet zelf de micro vast!

Wij worden geïnterviewd

En plots stonden we op het Twitteraccount van @StanHamacher!

Wij, journalisten, worden zelf geïnterviewd!
Wist je dat?
Perugia is de stad van de chocolade

Wie in Perugia rondwandelt, ziet overal aantrekkelijke etalages vol chocolade. Perugia is dan ook de stad van de chocolade. Je kan er naast een stadstoer met de bus ook een chocoladetoer per bus boeken. Of wat dacht je van een overnachting in het chocoladehotel? Voor de echte chocoladefans is er ook nog het chocoladefestival, dat dit jaar plaatsvindt van 14 tot 23 oktober.

Baci

Dag 2: we beginnen onze weg te kennen

Ondertussen beginnen we onze weg te kennen. Perugia mag dan wel de hoofdstad van Umbrië zijn, het centrum bestaat uit slechts enkele straten. Omdat we op drie kwartier stappen buiten het centrum logeren, zijn we toch blij dat we een kaart bij de hand hebben.

Amber en Sophie zoeken de weg

In Perugia zie je overal mensen die kaartjes van het International Journalism Festival (IJF) rond hun nek hebben hangen, in verschillende kleurtjes. Zo heb je 'volunteer', 'press', 'speaker'... 

Wij willen ook zo'n kaartje! Na lang zoeken, hebben we gevonden waar de kaartjes verkrijgbaar zijn. Als we ze eindelijk hebben, zijn we zo trots dat we ze amper nog uitdoen.

Onze perskaartjes

Om helemaal in de Italiaanse sfeer te komen, kan je naar Ambers sfeerverslag luisteren:

La Bella Italia
Het verhaal van VRT Startup: Ezra Eeman vertelt

Bedankt voor de interessante lezing! Hoe bent u in Perugia terechtgekomen?

“Vorig jaar stond ik hier ook, samen met Tim Verheyden, om te praten over tools die je als journalist kan gebruiken om verhalen te vertellen, en dit jaar kwam ik het verhaal van de VRT Startup vertellen.”

Wat doen jullie precies met VRT Startup?

“Wij hebben niet zo veel te maken met de inhoud van programma's. Wij houden ons bezig met nieuwe producten, nieuwe formats, nieuwe manieren om mensen te bereiken. Met VRT Startup werken we nu zes maanden specifiek op de vloer van de nieuwsdienst. Daar zijn we op zoek naar zowel nieuwe formats als dingen die ze op social media zouden moeten doen. Hoe zou de nieuwe website er kunnen uitzien? Hoe ziet de nieuwe app eruit? Maar daarna doen we iets anders. We zouden binnen de VRT gaan werken rond geluid. Met welke nieuwe audio-ervaringen kan je de mensen verrassen? We zijn dus zeker niet klaar na die zes maanden.”

Ik denk dat iedereen al wel een verschil heeft gezien bij Het Journaal, zijn er ook dingen die gigantisch mislukt zijn?

“Er zijn dingen die we wilden maken, maar waar we intern te weinig goodwill voor hebben gevonden om het echt te maken. We wilden een app maken die News heette, en dat was een app voor jongeren waar ze snel en op een leuke manier nieuws zouden kunnen krijgen. Maar dat moest gebouwd worden en je had een ploeg nodig om daar elke dag content voor te maken, en dat geld en die mensen hebben we voorlopig niet gevonden.”

Wat heeft VRT Startup al voor de radio gedaan?

“De eerste formats die we hebben gemaakt, waaronder Ninja News, zijn specifiek voor radio gemaakt. De bedoeling van die app was de inhoud van bijvoorbeeld MNM online te krijgen. Binnenkort gaan we specifiek rond audio werken. Als je bijvoorbeeld aan het wandelen bent of in de auto zit, dan kan je niet naar iets anders kijken, omdat je anders ergens tegen rijdt of ergens tegen wandelt. Op die momenten is audio de beste manier om mensen te bereiken. We zijn nu op zoek naar de gemakkelijkste manier om audio te beluisteren. Is dat via een app? Is dat via een speciale manier van notifications? Dat zijn we momenteel nog aan het onderzoeken. Er is dus nog geen concreet idee. We beginnen eraan in de zomer.”

Sophie interviewt Ezra

U gaf aan dat u zelf ook vaak naar internationale voorbeelden kijkt. Welke voorbeelden hebt u gebruikt?

“Een combinatie van goeie content én goeie formats is moeilijk te vinden. We hebben heel veel gekeken naar Now This, omdat zij gezegd hebben: ‘wij gaan geen homepage meer doen, we gaan alleen werken op de verschillende kanalen die er zijn, en we gaan dat zo goed mogelijk proberen te doen.' Als ze iets maken voor Facebook, dan zal dat iets anders zijn voor Instagram of Snapchat. Dat vind ik een interessant voorbeeld, want zo zijn er niet veel.”

Is er veel internationale interesse voor VRT Startup?

“Met het netwerk van de Europese omroepen (EBU) komen we elke twee maanden samen. Dan doen we ook projecten samen. Dan bekijken we bijvoorbeeld wat we kunnen doen rond de olympische spelen in Rio.”

Is het International Journalism Festival in Perugia een goed moment om nieuwe contacten te leggen?

“Ja, er worden heel erg veel nieuwe connecties gemaakt. De afstand tussen de mensen is ook erg klein. Doordat het festival gratis is, komt er heel erg veel volk op af. Dat maakt van het festival toch iets speciaals. Er is ook een enorm aanbod. Ik moet elke dag kiezen tussen verschillende dingen die ik wil doen.”

Dag 3: ontmoeting met een Iraakse journalist

In de relaxruimte in het Brufani hotel komen we een vriendelijke vrijwilliger van het festival tegen. Aan zijn accent te horen kwam hij niet van Italië. Net als alle andere mensen op het festival stond de Irakees Ahmed Alsultan ons met veel plezier te woord.

Hoe ben je hier terecht gekomen?

"Een van mijn vrienden is een Italiaanse journalist en vertelde me over het festival en dat ze nog op zoek waren naar vrijwilligers. Je kan je gewoon registreren als vrijwilliger op de website. Als je dan je informatie en CV opstuurt, selecteren ze op basis daarvan de vrijwilligers voor de komende editie."

Wat is je taak hier als vrijwilliger op het festival?

"De vrijwilligers worden opgedeeld in 6 groepen. Er is bijvoorbeeld een persgroep die instaat voor de berichtgeving rond de lezingen en workshops. Er zijn 15 medewerkers die artikels schrijven, interviews afnemen en videomateriaal verzamelen om zo een multimediaal aanbod te bieden voor zowel de deelnemers van het festival als de mensen die er niet bij konden zijn."

Ben je ook journalist?

"Ik ben eigenlijk afgestudeerd als bioloog, maar was enorm geïnteresseerd in de journalistiek. In 2011 behaalde ik dan een journalistiek diploma. Eerst werkte ik bij een lokale krant in het noorden van Irak, waarna ik voor een Italiaanse NGO als redacteur werkte en nu ben ik freelancer."

Is het gevaarlijk om journalist te zijn in Irak?

"Ja, er zijn veel uitdagingen. Je wordt vooral ontmoedigd om over belangrijke dingen bericht te geven door de politie en militairen. Ze zijn heel bang voor de camera, voor hen is dat als een wapen. We mogen bijvoorbeeld niet berichten over protesten. Wie dit toch waagt, wordt gearresteerd. Ikzelf ben nog niet gearresteerd geweest, maar ik heb wel vrienden die in de gevangenis hebben gezeten. Ook de politiek is een gevoelig onderwerp. Wie iets fout schrijft over politici kan een boete tot 1 miljoen dollar verwachten."

Wat voor artikels schrijf je dan wel?

"Als bioloog schrijf ik veel wetenschappelijke artikels, maar ik schrijf ook politieke artikels over bijvoorbeeld onderlinge conflicten tussen politieke partijen of conflicten tussen partijen en de huidige regering. Ik zet mijn eigen naam bij de artikels maar ik heb twee aparte blogs om mezelf een beetje te beschermen: een onder mijn eigen naam en een anonieme blog. Er staan zowel Engelstalige, Arabische als Koerdische artikels op."

Hoe word je dan beschermd voor deze blogs?

"Vier jaar geleden is er een netwerk opgericht voor bloggers in Irak waar je je artikels naartoe kan sturen in drie talen. Dit netwerk verzamelt dan alle artikels op één website. Naast het publiceren van deze artikels voeren ze onder andere ook enquêtes uit. Onlangs was er bijvoorbeeld een peiling naar de snelheid van het internet in verschillende Iraakse steden."

Wat ga je nog doen na het festival?

"Ik ga nog niet direct naar huis, ik heb nog plannen om mijn vrienden in Milaan te bezoeken."

Stad onder de grond

Na enkele interessante lezingen besloten we nog een beetje van het mooie weer te genieten en doken we de stad weer in. Zonder een echt doel -pizza en ijsjes niet meegerekend- dwaalden we door de Perugiaanse straten en stootten zo toevallig op de ingang van de Rocca Paolina. In de zestiende eeuw gaf toenmalige Paus Paulus III de opdracht om vestigingsmuren rond de stad te bouwen. Deze muren vormen nu een soort spookstadje onder de huidige straten en dienen vooral als snelle doorsteek van de wijken beneden aan de heuvel naar het centrum bovenaan. De Rocca Paolina is een heus doolhof en we verdwalen er gewillig door kruisende straatje op verschillende niveaus met huizen, torentjes en heuse vergeetputten die door bogen met elkaar verbonden zijn. Ergens diep onder de grond in een hoekje verborgen bevinden zich ook enkele platen met foto’s en uitleg over de geschiedenis van Perugia en de Rocca Paolina. Een soort ondergronds minimuseum dus. Van zodra we genoeg afgekoeld zijn komen we weer boven om nog enkele zonnestralen mee te pikken.

Dag 4: de metro is mini

Iedereen zat al wel eens op de metro. Of het nu in Antwerpen, Berlijn of Amsterdam was, dat maakt allemaal niet uit. Eigenlijk is het helemaal niet zo speciaal. Vaak rijdt de metro gewoon ondergronds en valt er niet veel te zien. Af en toe durft die al wel eens bovengronds te rijden, dan lijkt het wel alsof je in een bus zit maar dan op rails. In Perugia is de metro nemen helemaal anders. Het voelt alsof je plaatsneemt in een karretje van een achtbaan.

De zogenaamde MiniMetro in Perugia opende in 2008. Maar liefst 25 wagons rijden heen en weer van helemaal bovenaan het stadje tot beneden. Een wagon is slechts vijf meter lang en tuft tegen 25 km/uur over de rails. Je wordt over het stadje vervoerd en ervaart bergen en dalletjes. Het achtbaangevoel is er helemaal als je vooraan gaat zitten. En het mooiste van al is dat je maximaal 1,5 minuten hoeft te wachten op een karretje!

In 2013 vervoerde de MiniMetro in Perugia maar liefst tienduizend passagiers per dag! Logisch dat er plannen zijn voor een tweede lijn. Ook het aantal stationnetjes zal dan uitbreiden: de voorlopige zeven haltes zijn een begin. Een gelijkaardig metrosysteem kan je terugvinden in o.a. Kopenhagen.

De MiniMetro

Onze laatste dag op het IJF sloten we af met een workshop. Het regende en we hadden moeilijkheden met het vinden van de locatie. De workshop die we kozen zou plaatsvinden in Hotel Sangallo, een onopvallende blok van bakstenen verstopt achter een pleintje met bomen. Na enkele keren de weg gevraagd te hebben, te worden afgewezen door Italianen die geen Engels konden spreken en de regen die ons enthousiasme deed afnemen, zijn we er uiteindelijk toch geraakt. Met de hulp van een andere deelneemster van het IJF weliswaar.

We namen plaats vooraan in de zaal en kregen elk een zakje met legoblokjes toegestopt. Ons enthousiasme dat lichtelijk verdwenen was door de regen, kwam meteen weer boven. Guy Degen, de Duitse workshopbegeleider, is ook gepassioneerd journalist en fervente legoliefhebber. Hij betrok ons in zijn verhalen en probeerde iedereen mee te krijgen.

Als eerste opdracht moesten we onszelf bouwen met legoblokken, om vervolgens onszelf als sociaal mediapersoon te creëren. Er werden nogal speciale poppetjes gevormd. Amber gaf haar legopersoonlijkheid een tentakel op zijn hoofd, terwijl die van Sophie zelfs onbeschrijfbaar uniek was geworden. Gelukkig hadden ze beiden een funderende uitleg klaar.

Tweet Amber

Twee tafels verderop zat er een aantal jonge Italianen die duidelijk lol maakten. Ze lachten en keken nieuwsgierig naar de creaties van andere mensen. Ze toonden hun kunstwerken aan Guy en gaven er uitleg bij. Guy gaf meteen aanwijzingen en instructies om het beter te doen en meer uit de legoblokken te halen.

We bouwden ons eigen mediabedrijf uit met allerlei vernieuwende tools. Twee uur lang leefden we ons uit met de blokjes, en of we iets bijleerden? We kregen inzicht en creëerden ideeën over nieuwe mogelijkheden in toekomstige mediabedrijven. De workshop was in ieder geval een mooie en leuke afsluiter van onze tijd op het IJF in Perugia.

Buiten treffen we opnieuw het groepje jonge Italianen aan. Ze roken een sigaretje en staan gezellig met elkaar te keuvelen. We besluiten een praatje met hen te maken. Al snel blijkt dat hun Engels niet echt denderend is. Een van hen doet zijn best en durft de uitdaging aan, we vuren meteen enkele vragen op hem af.

Wat is de reden dat je hier op het IJF bent in Perugia?

“Ik ben hier samen met mijn klasgenoten. We wonen en studeren in Perugia, dus het leek ons wel interessant om eens te komen kijken hoe het er hier op het IJF aan toegaat. We volgen enkele workshops en doen ook een aantal lezingen mee. We zitten in het laatste jaar op de middelbare school en doen dit gewoon uit nieuwsgierigheid.”

Wat vond je van de legoworkshop?

“We besloten om naar de legoworkshop te gaan omdat we ons afvroegen op welke manier lego nuttig kan zijn. Ik vond het een leuk en interessant onderwerp. Het idee is origineel en de demonstraties waren belangwekkend.”

Volgde je ook nog andere workshops?

“Twee dagen geleden volgde ik een lezing van Alberto Angela. Hij is redelijk bekend in Italië en had het over journalistieke activiteiten binnen de wetenschap.”

Op einde van ons praatje realiseren we ons dat we niet eens zijn naam vroegen. Zo stom van ons! We informeren nog even en de jongeman noteert vriendelijk zijn naam op een blaadje. Toen hij zijn naam uitsprak stonden we immers alle drie met onze mond vol tanden waarop hij zelf vroeg of hij zijn gegevens moest opschrijven. Massimo Calzola geeft ons een hand, we lachen nog even naar het groepje en vertrekken weer richting onze Airbnb.

Helaas is na dag vier de paasvakantie al gedaan en moeten we alweer het vliegtuig op richting België. De laatste dagen van het IJF hebben we dus moeten missen maar we gaan niet met lege handen naar huis. Met een hoop nieuwe ervaringen, extra kennis en gebruinde benen gaan we weer met volle moed naar de les.

Eindfoto

Powered by  Jumpstart Georgia